 |
 |
|
| |
Wat voorafging: Dat gezanik over CO2 houdt maar niet op. Er zou te veel CO2 in de dampkring terechtkomen en dit zou leiden tot opwarming van de aarde. CO2 is niets meer en niets minder dan verbrande koolstof. Een plant of een boom haalt het uit de lucht en scheidt het dan in koolstof en zuurstof. De koolstof wordt omgezet in bestanddelen van de plant en de zuurstof wordt teruggegeven aan de lucht. Vandaar de opvatting dat bossen de longen van de aarde zijn. Nou wemelt het op deze aardkloot van de laaienlichters die plannen presenteren om de CO2 uit de atmosfeer te halen en deze op te slaan. Oliemaatschappijen bieden aan om ondergrondse tanks te bouwen waarin vloeibare CO2 kan worden opgeslagen (het liefst onder woonwijken) en diverse uitvinders hebben CO2-vangers ontwikkeld. Het alleridiootste gedeelte van deze CO2-opvang is dat er een aanzienlijke hoeveelheid energie bij benodigd is.
Moeder Natuur heeft echter miljoenen jaren geleden al zo'n CO2-vanger bedacht: de boom, die de CO2 energievrij en gratis opslaat.
Dus wat is het probleem: Bomen vangen enorme hoeveelheden CO2 op, maar helaas stoten ze die CO2 weer af wanneer de boom of onderdelen daarvan doodgaan en verrotten. Hier is dus sprake van een kringloop.
Hoe los je dat op: Je moet gewoon zorgen dat de dode bomen en boomtakken niet verrotten. Dat bereik je door dode bomen op te slaan op droge plekken op aarde en ze vervolgens te bedekken met zand of aarde. We nemen bijvoorbeeld de Atacamawoestijn in Noord-Chili. Hier regent het vrijwel nooit en en op een paar kuststeden en wat oasen na, is het gebied volkomen leeg en economisch volkomen oninteressant. Als je hier dode bomen begraaft onder het overvloedig aanwezige woestijnzand duurt het zeker duizend jaar voor ze ontbonden raken. De dode bomen zijn betrekkelijk makkelijk aan te voeren via de havensteden Arica en Iquique en je hoeft ze daarna slechts twintig kilometer of zo te vervoeren per vrachtwagen of trein naar een geschikte begraafplek.
Reken eens uit: Een kubieke meter hout bevat ongeveer 900 kilo CO2. Dat is heel veel, als je bedenkt dat de atmosfeer slechts 0,038 % CO2 bevat. De atmosfeer is echter enorm groot en bevat enorme hoeveelheden CO2. Schrik niet: 750 miljard ton CO2 zweeft rond de aarde. Elke dode en opgeslagen boom zuivert de lucht aanzienlijk, want het veelbesproken broeikaseffect treedt al op (volgens de onheilsprofeten) bij een kleine toename van de CO2 in de atmosfeer.
Geloof ik het zelf: Ja. Nu kiezen politici onder invloed van de slappe praatjes van Al Gore en de zijnen voor bespottelijke, dure en energieverslindende manieren om CO2 uit de atmosfeer te halen en op te slaan. Dit plan bespaart sloten geld en energie. Bovendien geeft het een nuttige bestemming aan onbruikbare woestijn.
Betaalbaarheid ****
Uitvoerbaarheid ****
Genialiteit ****
Bijdrage aan betere wereld: *****
Voorspelbaarheid:***
|
Wat voorafging: De penalty is na de buitenspelregel het meest besproken spelregelonderdeel van een voetbalwedstrijd. In elke wedstrijd zijn er een paar momenten aan te wijzen dat spelers, trainers, toeschouwers en commentatoren vinden dat iets een penalty waard is, of juist niet.
De spelregels (ik heb zo'n boekje thuis) zeggen dat elke overtreding binnen het zestienmetergebied die met een directe vrije trap zou moeten worden bestraft, een penalty is. Die spelregel lijkt heel duidelijk, maar in de praktijk blijkt niemand hem toe te passen. Want de scheidsrechter die in een soort stiptheidsactie voor elke 'directe' overtreding binnen de 16 een penalty geeft, moet nog geboren worden. Dat komt naar mijn bescheiden mening omdat er zo weinig gescoord wordt in een wedstrijd, dat elke penalty een onevenredig grote invloed heeft op de uitslag. En omdat een strafschop in bijna alle gevallen een te zware straf is voor de overtreding waarvoor hij wordt gegeven. Daarmee bedoel ik dat wanneer een speler op de doellijn de bal met zijn hand boven zijn hoofd wegslaat er geen twijfel mogelijk is, maar dat in alle andere gevallen de strafschop discutabel is en bovendien niet wordt gegeven voor een situatie waarin iemand zeker had gescoord. In de praktijk zie je dat alle scheidsrechters een mentaal optelsommetje maken van bijna- en halve strafschoppen, al zullen ze dat altijd ontkennen. Ik fluit zelf ook weleens, en ik kan u verzekeren da ik de hele wedstrijd aan het marchanderen ben met deze regel.
Dus wat is het probleem: De spelregel over de strafschop wordt nauwelijks toegepast.
Hoe los je dat op: De halvemaantrap. De kans dat een strafschop er in gaat is 75%, en daarom is het zo'n drastische beslissing. Je moet hem dus vervangen door een maatregel met een kans van tussen de 10% en 20% op scoren. Op de voetbalvelden ligt standaard een penaltystip met op een afstand van 9.15 meter het halve maantje rond de zestien. Die halve maan geeft de reglementaire afstand aan, die spelers moeten aanhouden wanneer er een strafschop wordt genomen. Je kunt in al die gevallen waar je nu een penalty zou moeten geven, maar het niet doet, een directe vrije trap toekennen, waarbij de nemer de bal mag neerleggen waar hij wil op die halve maan. De muur van verdedigers weet dan direct welke afstand hij moet aannemen, namelijk 9.15 meter en dat betekent dat één speler in die muur altijd op de huidige penaltystip moet staan.
Als aanvoegende spelregel kun je doen dat een overtreding op een doorgebroken speler, of een doodschop waar nu een rode kaart op staat, ook met een halvemaantrap wordt bestraft.
Maar eh... Nu zeggen voetballiefhebbers, wanneer ik ze dit uitleg dat als een speler de bal uit de bovenhoek slaat (de zeer overduidelijke penaltygevallen) een halvemaantrap niet zwaar genoeg is. Daar hebben ze gelijk in, maar in 90 % van de gevallen is de penalty wel zwaarder dan de overtreding. Bovendien kun je een speler die zo overduidelijk onsportief is om een zeker doelpunt te voorkomen door hands te maken, nog steeds een rode kaart geven.
Reken eens uit: Ik denk dat je per wedstrijd gemiddeld tien gevallen hebt. Dat betekent dat er een a twee keer meer wordt gescoord dan nu (want nu geven de scheidsrechters zelden een penalty). Het betekent een boel spektakel en dat clubs een heuse vrijetrappenspecialist gaan aantrekken of opleiden. Het betekent hopelijk ook dat verdedigers en keepers zich minder snel vergrijpen aan een tegenstander binnen het strafschopgebied, omdat ze nu weten dat lichte overtredingen of overtredingen op een speler die niet in balbezit is, vrijwel nooit worden bestraft.
Geloof ik het zelf: De wereldvoetbalbond is nog conservatiever met de spelregels dan de katholieke kerk met het celibaat. Ik meen zeker te weten dat deze nieuwe regel eerlijker is en de kwaliteit van het spel en de scheidsrechters bevordert.
Betaalbaarheid *****
Uitvoerbaarheid *****
Genialiteit ***
Bijdrage aan betere wereld: *
Voorspelbaarheid:**
Wat voorafging: Is het u ook wel eens opgevallen dat het verkeer op een kruising veel sneller doorstroomt wanneer de verkeerslichten zijn uitgeschakeld? Dat is toch wel lichtelijk paradoxaal, want worden die verkeerslichten (om duistere redenen beledig je allerlei mensen door verkeerslichten stoplichten te noemen) niet juist geplaatst om de doorstroming te verbeteren? Weghalen die hap.
Maar, er is altijd een maar, zonder verkeerslichten wordt het voor de zwakkere verkeersdeelnemers erg moeilijk om de kruising te nemen. En er is nog een groep die het lastig heeft bij uitgeschakelde stoplichten: mensen die linksaf willen slaan. Want als je linksaf wilt slaan moet je bijna iedereen voorrang geven en vooral in de drukke spits kan dat lang duren of gevaar opleveren.
Dus wat is het probleem: Verkeerslichten die normaal functioneren, leiden niet tot een snellere doorstroming. Ze zijn vooral zwakke verkeersdeelnemers (fietsers, voetgangers, handkarren) van nut en verkeer dat linksaf wil zijn.
Hoe los je dat op: Met Oranje-golven. Het werkt als volgt. Je zet alle verkeerslichten gedurende twee minuten op oranje-knipperen. Iedereen die denkt dat hij kan oversteken, doorrijden en kruisen moet dat gewoon doen. Daarna doorloop je gedurende ongeveer een minuut alle cycli voor voetgangers, fietsers, de wegen die op de voorrangsweg uitkomen en alle linksafslagen. En daarna weer knipperen.
Reken eens uit: De meeste stoplichten staan op ongelijkwaardige kruisingen waar een woonwijk uitkomt op een verkeersader. Ik kan niet uitrekenen hoeveel sneller het verkeer doorstroomt bij de oranjegolven. Maar ik gok op 40%. Waarom 40%? Omdat ik nu minutenlang naar lege kruisingen sta te kijken omdat er slechts een enkele voetganger of fietser wil oversteken. Al die cycli staan ook nog eens zo afgesteld dat er soms wel tien seconden verstrijken tussen het rood voor de een en het groen voor de ander.
Geloof ik het zelf: Ja. Kan prima werken en de doorstroming met tientallen procenten bevorderen. De kosten zijn te verwaarlozen. Je hoeft het niet persé overal in te voeren, maar vooral op ongelijkwaardige kruisingen waar het erg druk is. Het belangrijkste aandachtpunt is dat je een systeem moet uitdokteren waarbij je de weggebruikers tijdig en juist waarschuwt dat de stoplichten van knipperen overschakelen op de rood-oranje-groen cyclus.
Betaalbaarheid *****
Uitvoerbaarheid *****
Genialiteit ***
Bijdrage aan betere wereld: ***
Voorspelbaarheid:*****
Wat voorafging: Iedereen klaagt over boetes voor te snel rijden. De meeste boetes zijn voor kleine snelheidsoverschrijdingen van een paar kilometer. Soms duikt de discussie op of rijke mensen hogere boetes zouden moeten krijgen. En leiden deze boetes nou tot ander gedrag bij automobilisten? Het antwoord is ja. Gewone automobilisten letten meer op hun snelheid dan twintig jaar geleden. Asociale automobilisten echter lijken nauwelijks in staat om zich aan te passen. Zij accepteren de boetes schouderophalend. Blijkbaar calculeren zij in dat als ze zich niets aantrekken van welke pakkans dan ook, ze per jaar gemiddeld duizend euro of zo aan boetes moeten betalen. Blijkbaar hebben zij dat over voor hun sportieve rijstijl. Snelheidsboetes hebben als ongewenst neveneffect dat ALLE autorijdende Nederlanders minder respect krijgen voor de overheid en de politie. Gewoon, omdat iedereen weleens de klos is en de bestraffingen volkomen willekeurig plaatsvinden. Zeg nou zelf: als u 59 rijdt op een stuk weg waar je 50 mag en makkelijk 80 zou kunnen, en een boete van een paar tientjes krijgt voor 52 (correctie, foute kilometerteller bladibla) baalt u toch van de politie en de overheid. Echte asomobilisten lijken alleen maar te worden aangepakt in tv-programma's, want u ziet ze elke dag overal om u heen. Kortom, dat kan beter.
Dus wat is het probleem: Er lopen een paar problemen door elkaar heen. Mensen rijden te hard. De boetes zijn onzinnig en willekeurig. Overheid en politie maken zichzelf belachelijk of op zijn minst niet geliefd met hun rijdende belastingkantoren. De echte snelheidsduivels passen hun gedrag niet of nauwelijks aan.
Hoe los je dat op: Met de boeteverdubbelaar. Het klinkt eenvoudig en eigenlijk is het dat ook. Komt ie. Als u een acceptgiro in de bus krijgt met de boete, krijgt u ook gelijk een verdubbeltijd van drie maanden genoemd. Bijvoorbeeld: u bent op 1 februari geflitst, na een jaar geen boetes te hebben gehad. Op 15 februari krijgt u een brief in de bus waarin staat dat u 15 euro boete moet betalen en dat u van 17 februari tot 17 mei in de boeteverdubbelaar zit. Wordt u in die periode opnieuw geflitst voor een snelheidsoverschrijding met de auto, dan zal de boete worden verdubbeld. Na 17 mei komen de boetes weer op het oude niveau.
U kunt zich niet inhouden en denkt 'wat is nou een dubbele boete?' U wordt op 10 maart opnieuw geflitst. Op 25 maart krijgt u een brief met de boete van 30 euro (het dubbele) en een nieuwe verdubbeltijd van 27 maart tot 27 juni, waarin u dus vier maal het bedrag van de oorspronkelijke boete krijgt opgelegd. In de brief staat tevens dat in de periode van 27 juni tot 27 september uw boetes zullen zijn verdubbeld en dat u nadien weer op de aanvangshoogte uitkomt.
'Ach, 30 euri of het dubbele, dat is wel te overzien', denkt u in uw hardnekkigheid en verandert uw rijgedrag niet. Binnen niet al te lange tijd zit u in de categorie 16 maal of 32 maal en dan gaat het flink oplopen. Voor een lullig overschrijdinkje waar 15 euro boete op staat, moet u dan 240 of 480 euro betalen.
Het lijkt me sterk dat mensen dan nog hun rijgedrag niet aanpassen. Het voelt ook een stuk eerlijker wanneer u als automobilist die wel eens iets te hard rijdt 15 euro moet dokken, maar uw buurjongen die rijdt als een dolleman in zijn blauwe rookwolken uitspuwende Golfje GTI een veelvoud daarvan. Het heeft ook een opvoedende werking, want zijn vriendin of moeder of beste vriend zal hem gaan vertellen dat hij zijn Golfje misschien wel beter kan inruilen voor een huis- tuin- en keuken-Polo.
Bijkomend voordeel voor nette automobilisten is dat de eerste boete, het aanvangstarief, omlaag kan. Ook dat voelt prettiger, terwijl de complete boete-inkomsten voor de staat op peil blijven. Om mensen niet levenslang het gevoel te geven dat ze in de gaten worden gehouden, valt iemand die een jaar niet gepakt is voor een snelheidsovertreding terug naar het laagste boeteniveau.
Reken eens uit: In 2009 werden er in Nederland 9,1 miljoen boetes voor snelheid uitgeschreven. Er rijden 7 miljoen auto's in ons land. De gemiddelde automobilist krijgt per jaar 1,3 snelheidsboetes. Ik kan geen cijfers vinden over hardnekkige recidivisten. Maar aangezien vele automobilisten nooit boetes krijgen, moeten er ook vele automobilisten zijn die er bijvoorbeeld tien per jaar krijgen. Het is niet uit te rekenen welk percentage automobilisten binnen drie maanden twee boetes of meer krijgt.
Geloof ik het zelf: Waarom niet? Het draagvlak in de samenleving voor het huidige boetesysteem is bijna nul, al zullen eigenaren van ligfietsen en grachtengordelbewoners het wel fantastisch vinden. De meeste mensen accepteren het gelaten alsof het een extra belasting betreft, maar niemand gelooft dat het huidige systeem rechtvaardig, volwassen of effectief is. De boeteverdubbelaar raakt de aso's het hardst en zal daadwerkelijk hun gedrag veranderen. Dus wat let de overheid om het in te voeren?
Betaalbaarheid *****
Uitvoerbaarheid *****
Genialiteit ***
Bijdrage aan betere wereld: ***
Voorspelbaarheid:****
Steek die vlag maar in je ...
sport
|
15 April 2010 | 18:08:52
Wat voorafging: Voetbalwedstrijden waar niks aan is, worden vaak gevolgd door nog saaiere verlengingen. Beide teams zijn als de dood dat ze een doelpunt tegen krijgen. Ook de scheids en zijn grensrechters willen niet dat er gescoord wordt. Trouwhartig fluiten en vlaggen ze alle doelgevaar weg met een beroep op de buitenspelregel. Saai saai saai. Wie na de verlengingen niet in slaap gevallen is (het loopt naar middernacht) krijgt dan wel als erg leuk toetje de penaltyreeks.
Dus wat is het probleem:Verlengingen van voetbalwedstrijden zijn bijna altijd dodelijk saai.
Hoe los je dat op: We heffen de buitenspelregel in de verlenging op. Zonder buitenspelregel is het voor voetbalteams nagenoeg onmogelijk om een verdedigende tactiek te hanteren. Zonder buitenspel verandert het spel fundamenteel van aanzien. Er staan namelijk altijd voorhoedespelers vrij voor de keeper en die zijn betrekkelijk makkelijk aan te spelen. Het veld wordt lang zonder buitenspel (de afstand tussen de verdedigingen van beide teams wordt groter) en er vallen volop doelpunten. De verlenging duurt nu twee keer een kwartier, maar die kunnen we terugbrengen tot twee keer tien minuten, omdat het anders te vermoeiend wordt. Staat het na twee keer tien minuten gelijk, gaan we door tot de winnende treffer.
Reken eens uit: Is niet uit te rekenen. Bij een voetbalclub waar ik ooit lid was, was er een jaarlijks terugkerend mixtoernooi zonder buitenspel met wedstrijden van twee keer tien minuten. Er vielen denk ik gemiddeld zeven doelpunten per wedstrijd. Dat lijkt me reëel. Het lijkt me in elk geval onmogelijk dat er in twintig minuten niet gescoord zou worden.
Geloof ik het zelf: De wereldvoetbalbond is aartsconservatief met de spelregels. Ze verzetten zich met hand en tand tegen elke wijziging daarin. De weinige dingen die ze wel wijzigen hebben bijna altijd tot gevolg gehad dat het spel nog saaier wordt. (Denk aan experimenten met het strafbankje, wijzigingen in de buitenspelregel, de golden goal en de silver goal)
Als het al ingevoerd wordt, moet het eerst op regionaal of plaatselijk niveau, want wachten op toestemming van de spelregelcommissie duurt nog langer dan de vrijgeving van de dossiers van de Kennedymoord.
Ik weet echter zeker, ik twijfel er zelfs niet aan, dat deze nieuwe regel voor geweldig veel spektakel zou zorgen.
Betaalbaarheid *****
Uitvoerbaarheid *****
Genialiteit ***
Bijdrage aan betere wereld: *
Voorspelbaarheid:**
Een roepende in de woestijn
maatschappij
|
15 April 2010 | 11:30:57
Wat voorafging: Ik erger me flink aan hardnekkige pessimisten die beweren dat de zeespiegel
dusdanig gaat stijgen door het afsmelten van poolijs dat een groot aantal kustgebieden, eilanden en niet te vergeten ons eigen landje onder de zee zullen verdwijnen. Ik geloof dit niet, maar mocht het toch gebeuren (en of iets wel of niet gebeurt, wordt niet beïnvloed door mijn geloof of ongeloof daarin) is alle geneuzel over co2-uitstoot of het verbieden van de gloeilamp volstrekt futiel. Nee, hier zijn echte maatregelen nodig.
Dus wat is het probleem: De zeespiegel stijgt, Nederland, Bangla Desh en de Malediven verdwijnen.
Hoe los je dat op. De Sahara is een nutteloos stuk land, waar bijna niemand woont, vrijwel niets groeit en dat nauwelijks geregeerd wordt. De grond kost vrijwel niets en om mijn plan uit te voeren hoef je slechts een paar mensen te verhuizen in bijvoorbeeld Mauretanië (1 miljoen vierkante kilometer, meest woestijn, 3 miljoen inwoners). Ergens in de Sahara wijzen we een stuk vlak en dor land aan, dat niet te ver van de Atlantische Oceaan afligt, niet al te hoog gelegen en met een relatief harde bodem. Hier bouwen we een bassin van 10 bij 10 vierkante kilometer en 4 meter diepte. Dit bassin maken we waterdicht. Natuurlijk zoeken we een plek uit die door de natuur zo is uitgedacht dat we kosten sparen in de bodembedekking en de zijwandconstructie. Door middel van een eenvoudig buizensysteem met pompen, laten we het bassin vollopen met zeewater. Aan de wateringang in de Oceaan plaatsen we een systeem van filters om te voorkomen dat grote vissen, zeezoogdieren, schildpadden en dergelijke in het buizensysteem terechtkomen. Dit volpompen gaat door de inhoud van deze binnenzee (0,4 km3) en de hoge verdamping van het instromende water uitermate langzaam, maar dat geeft de gelegenheid om te bestuderen wat de effecten zijn op het omliggende land, de economie, het klimaat en last but not least de zeespiegel wereldwijd. De zeespiegel zal, wanneer de zee vol is, wereldwijd met een fractie van een millimeter verlagen. Dat is peanuts en misschien zelf niet meetbaar, maar het is ook mogelijk dat er grotere plaatselijke verschillen optreden. Het water in de binnenzee zal verdampen en daarom is het noodzakelijk om de instroom van zeewater met pompen te blijven verzorgen. Hierdoor kan de zeespiegel blijven dalen. Vergeet trouwens niet dat een centimeter daling van de zeespiegel wereldwijd het desastreuze effect van een aanzienlijk aantal rampen zal verkleinen.
De directe effecten op de plaatselijke economie zullen bestaan uit visvangst, zoutwinning (is ook nodig om de zoutgraad in de binnenzee op peil te houden) en toerisme. Het omliggende land zal afhankelijk van de windrichtingen en andere nog onvoorspelbare factoren meer regen krijgen. Ook door de toegenomen luchtvochtigheid zal de plantengroei verbeteren. Het is niet in te schatten, althans niet door mij, welke klimatologische effecten deze binnenzee zal hebben, anders dan een algemene lichte temperatuurmatiging. Wel zal de landbouw verbeteren of toenemen en zullen de bomen- en plantengroei terugkeren.
Als het werkt, zou je meer van deze binnenzeeën kunnen creëren, ook op andere woestijnachtige plekken. Denk aan Australië, Egypte, Chili.
Reken eens uit: Het oppervlak aan zee op aarde bedraagt 360 miljoen vierkante kilometer. Mijn binnenzee is 0,4 kubieke kilometer groot. Een eenmalige vulling met zeewater verlaagt het water in de wereldzeeën met ongeveer een duizendste millimeter. Dat lijkt weinig en dat is het ook, maar je weet niet hoe snel de verdamping uit de binnenzee plaatsvindt en hoe lang het verdampte water er over doet om weer in de oceaan terug te stromen (misschien wel gemiddeld 20 jaar), afhankelijk van de opslag in bodems, planten en bomen, en ondergrondse rivieren en bronnen.
Geloof ik het zelf: Moeilijk te zeggen (zoals bij alle voorspellingen, vooral die over de toekomst). Landen met veel woestijn vertonen tevens vaak grote dorre plekken in het inlevingsvermogen. Bovendien lijdt de mensheid nog aan de mazelen van het nationalisme (vond ook Einstein) en zullen wereldleiders wel allerlei flauwekulargumenten weten te verzinnen om zo'n initiatief tegen te houden. Dan zit je nog met het gegeven dat zo'n klimaatbassin een heerlijk doel is voor terroristen (die zich gaarne in woestijnen ophouden) en dat woestijnlanden vaak instabiel zijn. Blijft het gegeven dat je voor weinig geld een enorme stap voorwaarts kan maken naar zeespiegelbeheer en klimaatbeïnvloeding. Het plan zelf vind ik geniaal in zijn eenvoud.
Betaalbaarheid ****
Uitvoerbaarheid ***
Genialiteit **
Bijdrage aan betere wereld: *****
Voorspelbaarheid:*
Een kunstkop
gratis
|
15 April 2010 | 11:25:48
Wat voorafging: Vanmorgen bij het journaal zag ik hoe mensen in Taiwan een gebouw hadden gemaakt van lege PET-flessen. Nu kwamen er ineens een aantal beelden samen. Een tijdje geleden hadden wij van de gemeente een grote zak gekregen om ons plastic afval gescheiden te houden. Dat was een flinke plastic zak, maar die zak was in een paar dagen vol. Mijn gezinnetje ledigt per week zomaar tien tot twintig plastic flessen, flesjes en containers voor sap, melk, fris, bakboter, ketchup en medicijnen. Een paar dagen later stond in de krant dat het gescheiden inzamelen van plastic zinloos was. Kostte meer energie dan het olie bespaarde of zo. In Vietnam had ik gezien hoe de zee vol dreef met plastic tassen en andere rotzooi in verschillende staten van ontbinding. Had ik ook eens een documentaire over gezien. Ik herinnerde me ook hoe iemand een keer een zeewaardig vlot had gebouwd van aan elkaar geknoopte plastic flesjes. Plastic is overal en het vergaat bijna niet. En blijkbaar kost het geen drol om plastic verpakkingen te maken, want anders zou er wel statiegeld op zitten.
Dus wat is het probleem: De enorme hoeveelheid plasticafval die er elke dag bijkomt.
Hoe los je dat op: In plaats van plastic verpakkingen zo te maken dat je ze alleen maar kunt weggooien, zou je ze ook zo kunnen maken dat je ze kunt hergebruiken als bouwmateriaal. Denk hierbij aan Lego. Om u een beeld te geven, beginnen we met een doodgewoon melkpak van een liter. In plaats van langwerpig staand maken we dat langwerpig liggend, zoals een doodgewoon legoblokje. Op de bovenkant doen we vier ronde uitstulpingen, waarvan er op één de schroefdop komt te zitten. De andere drie pinnetjes hebben dezelfde functie als bij het legoblokje. Aan de onderkant maken we net als bij het legoblokje inkepingen waar de uitstulpingen van het onderliggende blokje in passen. U koopt uw melk in de supermarkt net als nu en de lege verpakkingen bewaart u. Die geeft u voortaan aan uw kinderen, uw klussende en speelgrage wederhelft of de padvindersvereniging en in no-time bouwen zij allerlei leuke dingen. De een zal de pakken leeg verwerken en ze met plasticlijm met elkaar verbinden tot hij een borderscheiding voor zijn tuin heeft. De ander vult ze met zand en stapelt ze los op elkaar tot hij een hut heeft. Een derde vult ze met oud frituurvet, water, water met een kleurtje of proppen papier, lijmt de dop vast (of niet) en maakt er een kunstwerk van. Net als bij Lego heb je ook afwijkende delen nodig om je bouwwerken af te maken. Lange balken voor de ramen, grondplaten, stukjes met één pinnetje voor versiering, halve stukjes om de hoeken af te werken en dakpannen. (Vooral die dakpannen kwam je altijd tekort, weet ik nog). Nu heeft de producent van die melkpakken nog meer producten. Dus de halveliterpakken worden halve bouwstenen, de slagroompakjes worden eenpinsstukjes, de yoghurtdrank gaat in dakpanverpakkingen. Omdat de melkfabrikant eigendom is van een enorm voedselconcern, besluiten de productmanagers van de deegwarenafdeling om de 'stokbroden om af te bakken' in extra lange balken te verpakken, de spaghetti gaat voortaan in platte afwerkstenen (vlakke bovenkant, een derde van de normale hoogte). Grotere volumineuze producten zoals bronwater, bloem, paneermeel, frituurvet gaan in grondplaten (bijvoorbeeld van acht bij acht pinnen). Ook bouwmarkten en andere detailhandels kunnen meedoen en zijn bij uitstek geschikt om hun producten te verpakken in de grotere bouwstenen.
Reken eens uit: Dit is nog maar kinderspel, want laten we zeggen dat er per Nederlander gemiddeld één plastic verpakking per week in de vuilnis terechtkomt. Dat zijn slechts 800 miljoen verpakkingen per jaar die op de afvalhoop terechtkomen, in de grond begraven of verbrand worden. Dat is een schijntje vergeleken met de ene plastic container per wereldburger die nu per week in het milieu (de oceaan, het regenwoud en die gore rokende afvalbergen die bij metropolen in de derde wereld horen) terechtkomt. Dat zijn er 300 miljard per jaar. En dat is zeer conservatief geschat. Met 300 miljard bouwstenen per jaar kun je 300 miljoen (1000 bouwstenen per bouwsel) woningen, hutten, tuinhuizen, vlotten, tuinafscheidingen, geluidswallen, isolatiemuren, binnenmuren en kunstwerken maken. Stel je eens voor dat die rotzooi niet meer in het milieu terechtkomt (althans niet de eerstkomende 50 jaar) en dat miljoenen mensen wereldwijd kunnen gaan handelen in en bouwen met die blokken. Stel je de totale hoeveelheid hulpgoederen eens voor die naar Haïti werd gestuurd na de aardbevingsramp en hoeveel noodwoningen je had kunnen bouwen als die hulpgoederen in bouwblokken hadden gezeten. Stel je voor hoeveel handelaren, verzamelaars en bouwers dan een eerlijke baan hadden gehad. Stel je voor hoezeer de ingestorte Haïtiaanse economie een boost had gekregen. Zonder dat dit ook maar een cent extra had gekost of een kubieke meter meer ruimte had ingenomen bij het transport.
Geloof ik het zelf: Ja, want hoe ingewikkeld kan het zijn? Als één groot concern (Unilever of Nestlé) het voortouw neemt en een standaard bepaalt voor de bouwblokken (gebaseerd op de metrieke inhoudsmaten van een liter) kan dit plan eerst in één land en vervolgens wereldwijd aanslaan. Voorwaarde voor slagen is natuurlijk wel dat het systeem door iedereen ter wereld vrijelijk en gratis te gebruiken moet zijn. De initiatiefnemer zou ook lijm moeten ontwikkelen en verkopen, bouwtekeningen gratis verspreiden en artiesten en architecten moeten inschakelen om het te promoten. Een groot voordeel van de invoering van het systeem is dat bij het transport enorme kostenbesparingen worden bereikt omdat artikelen van verschillende productgroepen in elkaar passen. Een pallet melkpakken zou niet alleen minder ruimte innemen in de vrachtwagen, maar ook nog in elkaar grijpen waardoor er minder transportschade zou optreden. Etaleurs en winkelinrichters tot slot konden de schitterendste bouwsels maken in hun winkels en etalages. Het bloksysteem zou in rijke landen een leuk speeltje worden voor kinderen, vrijwilligers en hobbyisten, maar in de derde wereld zou het een serieuze bijdrage leveren aan een betere economie en minder rotzooi.
Een nadeel dan. We willen van die plasticstroom af. Met de invoering van dit systeem houd je de plasticproductie in stand. Dat lost zich vanzelf op wanneer de olie op is.
Betaalbaarheid *****
Uitvoerbaarheid *****
Genialiteit ***
Bijdrage aan betere wereld: ****
Voorspelbaarheid:***
|
|
|
|
|
